Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 7: Η άρνηση της διαφοράς λειτουργίας σημαίνει παραβίαση των ορίων μας.
Από τη στιγμή που μέσα από την ψυχολογικοποίηση των λειτουργιών αρνούμαστε την διαφορά της λειτουργίας, δεν σεβόμαστε τα όρια του ατόμου, και μέσω της ιδέας του "resilience", που τελικά σημαίνει εξαναγκασμό του ατόμου στην λειτουργία υπεροχής και κανονικοποίηση αυτού του εξαναγκασμού, αρνούμαστε και παραβιάζουμε τα όριά του. Δεν σεβόμαστε μία λειτουργία και κανονικοποιούμε αυτήν την παραβίαση ορίων.
• Η άρνηση της διαφοράς λειτουργίας προκύπτει από την αντίληψη υπεροχής της αλλιστικής λειτουργίας, μέσα από το πρίσμα της οποίας η λειτουργία μας συμπεριφοροποιείται, παθολογικοποιείται ή/και ψυχολογικοποιείται και ηθικοποιείται όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση της σειράς Part 6.
• Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εξάλειψη της ταυτότητας και κοινότητάς μας, την θεώρηση ότι μπορούμε, έστω "κάποιοι" (τους οποίους, μέσα στην τρομακτικά αλαζονική, στα όρια του ψωνίσματος, αυτή αντίληψη υπεροχής της λειτουργίας τους θεωρούν και "υψηλά λειτουργικούς") κάνοντας "μάσκινγκ" να την επιτελέσουμε και να διαμορφώσουμε την "συμπεριφορά" μας σύμφωνα με την δική τους αντίληψη που νομίζουν ότι είναι η ανώτερη και το πρότυπο λειτουργίας κάθε ανθρώπου. (Βλ "Μάσκινγκ" ως κριτήριο "λειτουργικότητας", η επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας.)
Αυτό είναι dehumanising και μας μηχανοποιεί, καθώς διαχωρίζει την "συμπεριφορά" μας ως μία επιτέλεση άσχετη με το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Οδηγεί σε ένα είδος detachment και αίσθηση απώλειας του εαυτού μας.
Ο εξαναγκασμός μας στην επιτέλεση μιας άλλης λειτουργίας είναι παραβίαση των ορίων μας, την οποία κανονικοποιούν εφόσον αρνούνται την διαφορά.
Αυτό ισχύει για κάθε τέτοιο εξαναγκασμό ή απαίτηση υπέρβασης ορίων. Μπορεί να σημαίνει την αλλιστική λειτουργία, αλλά ισχύει και για κάθε άλλη κατάσταση (πχ τραύμα, φοβίες), που με τον ίδιο τρόπο ψυχολογικοποιείται/ηθικοποιείται και μέσα από την ιδέα του resilience απαιτείται η υπέρβασή της. Αυτό είναι άρνηση της διαφοράς λειτουργίας και παραβιάζει τα όρια του ατόμου.
Την υπέρβαση αυτή και τελικά παραβίαση των ορίων του ατόμου, η αντίληψη της υπεροχής δεν έχει ενδοιασμό να την αποκαλεί "θεραπεία". Η λειτουργία υπεροχής είναι το πρότυπο της υγείας. (Βλ Αυτό συμβαίνει, σε περίληψη Part 4: Η καταστολή του νευρότυπου δημιουργεί το τραύμα και Σημαντική και απαραίτητη κριτική στην "polyvagal theory".) Η ταυτότητα και κοινότητά μας παίρνει διάσταση νοσολογικής οντότητας.
Το gaslighting σε σχέση με το βίωμά μας επίσης προκύπτει από την άρνηση της διαφοράς λειτουργίας, συμπεριφοροποίησης, ψυχολογικοποίησης και ηθικοποίησής της (βλ Gaslighting και Νευροαπόκλιση - επιπτώσεις), και είναι παραβιαστικό για τα όριά μας.
"Θεραπεία" φτάνει να αποκαλεί και την ίδια την επιτέλεση της αλλιστικής λειτουργίας ως εικόνας, ενώ στην πραγματικότητα αποδεδειγμένα προκαλεί PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) στο άτομο, και ενώ το καθιστά περισσότερο ευάλωτο σε άτομα που θα το εκμεταλλευτούν και κακοποίησουν. (Τέτοιο είδος αποκαλούμενης "θεραπείας" είναι η ABA, ΕΑΣ, Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς, μία τεράστια βιομηχανία και παρα-σύστημα που έχει στηθεί στις πλάτες γονιών, και θρέφεται από το αφήγημα της παθολογικοποίησης. Σε διασύνδεση με συστήματα, από πανεπιστημιακά προγράμματα και ασφαλιστικό σύστημα μέχρι την διαδικασία της διάγνωσης ελέγχει την κατάσταση-αγορά και ασκεί υλική και ψυχολογική πίεση στους γονείς. Η ίδια η αποκαλούμενη "θεραπεία" φυσικά παραβιάζει τα όρια του παιδιού, το τραυματίζει και καθιστά ευάλωτο.) (Είναι πυραμίδα τύπου MLM (Multi-level marketing) με πρόσβαση στα πανεπιστήμια και άλλα συστήματα, και δομή cult. Παίζεται μεγάλο παιχνίδι στις πλάτες τις δικές μας και των γονιών.)
Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόσβαση για την Αυτιστική λειτουργία, και οι γονείς θα ωφελήσουν πολύ περισσότερο το παιδί τους αν δράσουν προς αυτήν την κατεύθυνση και στηρίζουν την λειτουργία του παιδιού τους αντί να το τραυματίζουν προσπαθώντας να αλλάξουν την λειτουργία του, κάτι που δεν γίνεται και ωφελεί μόνο τα κέρδη του παρα-συστήματος και τεράστιας βιομηχανίας ABA, ενώ καταστρέφει τον αυτοσεβασμό και τα όρια των παιδιών. (Βλ Το παράδοξο με τα χαρακτηριστικά (Νέα ετικέτα) και "Μάσκινγκ", η επιτέλεση της εικόνας δεν είναι πρόσβαση.)
Μπορούμε να δούμε την έννοια του resilience ως απόρροια της ψυχολογικοποίησης-συμπεριφοροποίησης-ηθικοποίησης και της Ableist αντίληψης φυσικής υπεροχής που συνεπάγεται και υγεία ή κανονικότητα μίας λειτουργίας έναντι άλλων που παθολογικοποιούνται (ή/και ψυχολογικοποιούνται). Βλέπουμε την άρνηση της διαφοράς λειτουργίας και τοποθέτησή της ως παθολογικής ή κατώτερης "συμπεριφοράς" με μέτρο που ορίζει η λειτουργία υπεροχής.
Όταν μιλάμε για καμουφλάζ όχι (μόνο) "χαρακτηριστικών", στοιχείων προσωπικότητας ή ταυτότητας, αλλά λειτουργίας, είναι τελείως διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο "κρύψιμο" στοιχείων προσωπικότητας ή ταυτότητας, και εμπεριέχει βασανισμό και τραυματισμό για μας. Την ίδια εμπειρία δεν μπορεί να την έχει κανένας αλλιστικός.
Δείτε επίσης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου